Ovaj podatak, praćen naglim rastom njegove imovine i starim, ranije prećutanim detaljima o porodičnim pogodnostima, ponovo je skrenuo pažnju na politički put obilježen čestim promjenama smjera.
Dok današnji Dajković insistira na narativu o ugroženosti Srba, ranije je bio povezan sa strankom koja djeluje iz centra Beograda i simbolizuje sasvim drugačiji politički identitet. Iako danas tvrdi da nije član, činjenica da je članstvo postojalo baca novo svjetlo na njegovu preobrazbu od mladog aktiviste koji se nekad predstavljao i kao Crnogorac, do političara koji danas gradi karijeru na isključivo srpskom identitetskom narativu. Za mnoge, ovaj ideološki salto mortale djeluje više kao politički pragmatizam nego kao stvarno ubjeđenje.
Sumnje dodatno jača i njegov imovinski put. Nakon početnih prijava skromne imovine, u kratkom periodu pojavljuju se podaci o stanu, kući, garaži i dodatnim nekretninama. Posebnu pažnju izaziva informacija da je njegova majka 2017. godine otkupila stan od gotovo 50 kvadrata za svega 12.500 eura, uz mogućnost otplate u ratama — povlastica koja je rijetko kome tada bila dostupna. Ovaj podatak dovodi u pitanje tvrdnje da je porodica bila ugrožena i diskriminisana, naročito u periodu koji on često opisuje kao politički najteži za sebe i svoje najbliže.
Kada se spoje ranije partijske veze, današnja nacionalna retorika i nagli imovinski uspon, dobija se slika političara koji je više puta mijenjao identitetske i ideološke okvire u skladu s trenutnom političkom potrebom. Njegov put — od SPS-a, preko građanskih nastupa, do današnjeg pozicioniranja kao zaštitnika Srba — sve više liči na tipičan primjer političkog konvertitstva kakvo je u Crnoj Gori odavno prepoznat obrazac.
U vremenu kada se politička lojalnost često mijenja brže od partijskih saopštenja, slučaj Vladislava Dajkovića još jednom pokazuje koliko se lako i naglo može mijenjati ideologija, identitet i narativ — ali i kolika se korist ponekad može izvući iz tih promjena.
Press
