Prema članu 168 Zakonika o krivičnom postupku, mjere nadzora nad okrivljenim, uključujući zabranu napuštanja stana, sprovode se putem policije, koja je dužna da vrši stalni ili povremeni nadzor i da reaguje u slučaju kršenja mjere. Time je policija jedini organ sa zakonskim ovlašćenjem i obavezom da obezbijedi faktičko izvršenje sudske odluke.
Agencija za nacionalnu bezbjednost nema procesnu niti izvršnu nadležnost za sprovođenje mjera krivičnog postupka, niti učestvuje u fizičkom nadzoru lica nad kojim je izrečena mjera zabrane napuštanja stana. Njena uloga u ovakvim situacijama svodi se isključivo na dostavljanje policiji i tužilaštvu eventualnih operativnih saznanja o bezbjednosnim rizicima, uključujući rizik od bjekstva, što ne utiče na zakonsku obavezu policije da mjeru sprovodi.
Rizik od bjekstva u konkretnom slučaju bio je objektivno očigledan i proizilazio je iz težine krivičnih djela, očekivane kazne zatvora do 20 godina, činjenice da je u istom predmetu ranije bio određen pritvor, kao i da je pritvor ukinut isključivo zbog isteka zakonskog roka, a ne zbog prestanka razloga za njegovo određivanje. Iz toga proizilazi da nije postojao nedostatak informacija, već propust u izvršenju jasno propisanih obaveza.
Ministarstvo pravde nije imalo zakonsku niti operativnu nadležnost da izriče, sprovodi ili nadzire mjeru zabrane napuštanja stana, niti da upravlja sistemom elektronskog nadzora u ovom slučaju. Direktorat za izvršenje krivičnih sankcija nadležan je isključivo za izvršenje sankcija nad pravosnažno osuđenim licima, a ne za obezbjeđivanje prisustva okrivljenog tokom trajanja postupka. Shodno tome, Ministarstvo pravde ne snosi nikakvu sistemsku odgovornost u vezi sa predmetnim događajem.
Zaključno, odgovornost za izvršenje i nadzor mjere zabrane napuštanja stana, kao i kasnije određenog pritvora, nesporno pripada policiji, na operativnom i komandnom nivou, dok su sud i ostali organi postupali u okviru svojih zakonom propisanih nadležnosti.
Press
