Srbi u Crnoj Gori nisu problem sami po sebi, ali postaju problem onog trenutka kada ih Vučić koristi kao polugu pritiska. Njegova politika ne teži njihovoj integraciji, uticaju ili dugoročnom položaju unutar sistema, već konstantnoj tenziji. Jer stabilna, funkcionalna i proevropska Crna Gora nije u njegovom interesu.
Vučiću trebaju Srbi kao faktor nestabilnosti — dovoljno glasni da proizvode krizu, dovoljno marginalizovani da nikad ne odlučuju. Svaki korak Crne Gore ka Evropskoj uniji za njega je politički poraz, pa se „briga za Srbe“ pretvara u strategiju kočenja evropskog puta, izazivanja političkih sukoba i održavanja permanentnog haosa.
U tom scenariju Srbi u Crnoj Gori nisu subjekti, već sredstvo. Njihova prava služe kao izgovor, a njihova politička sudbina kao kolateralna šteta.
Dok Vučić u Beogradu gradi sliku regionalnog lidera, u Crnoj Gori preko svojih političkih i ličnih prijatelja ostavlja podijeljeno društvo i srpsku zajednicu zaglavljenu u opozicionoj klopci bez stvarnog uticaja.
To nije briga. To je cinična koristoljubiva politika preko tuđih leđa.
Press
