Mitrović je proglašena krivom zbog produženog krivičnog djela zloupotreba službenog položaja i osuđena je na kaznu zatvora u trajanju od sedam mjeseci. Od februara ove godine je u bjekstvu.
Kako je saopšteno iz Višeg suda, rješenjem Kvs.br.509/26 od 24. jula 2026. godine odbijen je zahtjev za ponavljanje postupka koji je Mitrović podnijela 23. juna ove godine, pozivajući se na odredbe člana 424 stav 1 tačke 3 i 5 Zakonika o krivičnom postupku.
Podsjećaju da je presudom Višeg suda u Podgorici Ks.br.26/24 od 23. decembra 2024. godine Lidija Mitrović oglašena krivom zbog produženog krivičnog djela zloupotreba službenog položaja iz člana 416 stav 1 u vezi sa članom 49 Krivičnog zakonika Crne Gore i osuđena na kaznu zatvora u trajanju od sedam mjeseci. Tu presudu potvrdio je Apelacioni sud Crne Gore presudom Kž-S.br.4/25 od 6. maja 2025. godine.
U zahtjevu za ponavljanje postupka Mitrović je, između ostalog, navela da analiza H.Š, nekadašnjeg vještaka ekonomsko-finansijske struke, od 24. decembra 2023. godine, koju je privatno angažovala i dostavila uz zahtjev, predstavlja novi dokaz.
Kako se navodi, osuđena je istakla da je predmetni izvještaj ranije dostavila i uz žalbu Apelacionom sudu, kao potvrdu svog izjašnjenja, što je konstatovano i u odluci Kž-S.br.2/24 od 18. aprila 2024. godine, ali da taj nalaz nije izveden kao dokaz u postupku niti je o njemu raspravljano na glavnom pretresu, zbog čega smatra da ima karakter novog dokaza.
Međutim, vijeće je ocijenilo da predmetni nalaz i mišljenje ne predstavljaju novu činjenicu niti novi dokaz u smislu člana 424 stav 1 tačka 3 Zakonika o krivičnom postupku.
„Po ocjeni vijeća, činjenica da predmetna analiza – nalaz i mišljenje H.Š. nije izvedena kao dokaz na glavnom pretresu ne daje joj, sama po sebi, karakter novog dokaza u smislu odredbe člana 424 stav 1 tačka 3 Zakonika o krivičnom postupku. Odlučna okolnost za ocjenu da li se radi o novom dokazu nije samo činjenica da određeni dokazni materijal nije formalno proveden u dokaznom postupku, već da li je isti bio nepoznat sudu i strankama u vrijeme odlučivanja, odnosno da li predstavlja novu okolnost koja nije mogla biti predmet ocjene u redovnom postupku“, navodi se u obrazloženju.
Vijeće je ukazalo da je predmetna analiza bila poznata osuđenoj, da je priložena uz žalbu i da ju je sadržajno razmatrao Apelacioni sud Crne Gore.
„Okolnost da joj u redovnom postupku nije data dokazna vrijednost koju je osuđena očekivala ne može dovesti do njenog pretvaranja u novi dokaz u smislu člana 424 stav 1 tačka 3 ZKP-a. Suprotno tumačenje bi dovelo do toga da svaki stručni materijal ili mišljenje koje je stranka pribavila i iznijela u redovnom postupku, ali koje sud nije prihvatio ili mu nije dao odlučujući značaj, naknadno može predstavljati osnov za ponavljanje pravosnažno okončanog postupka. Time bi institut ponavljanja izgubio karakter vanrednog pravnog lijeka i postao sredstvo za ponovno preispitivanje pravilnosti ocjene već izvedenih dokaza“, ocijenilo je vijeće.
Dodaje se da analiza H.Š. ne predstavlja dokaz o novoj činjenici koja ranije nije bila poznata sudu, već drugačije stručno mišljenje zasnovano na istoj dokumentaciji i istim podacima koji su već bili predmet dokaznog postupka.
„Sama okolnost da određeno stručno mišljenje daje drugačiji zaključak koji je povoljniji za osuđenu ne znači automatski postojanje razloga za ponavljanje postupka, jer se ovim vanrednim pravnim lijekom ne može zahtijevati ponovno ocjenjivanje pravilnosti i uvjerljivosti dokaza na kojima je pravosnažna presuda zasnovana“, navodi se u rješenju.
U obrazloženju je dodatno ukazano da predmetna analiza nije sačinjena kao nalaz i mišljenje vještaka određenog u skladu sa članom 137 Zakonika o krivičnom postupku, kojim je propisano da se vještačenje određuje pisanom naredbom organa koji vodi postupak radi pružanja stručnih znanja potrebnih za utvrđivanje, ocjenu ili razjašnjenje pravno relevantnih činjenica.
Kako navode iz suda, riječ je o privatno pribavljenom stručnom mišljenju koje je sačinjeno na zahtjev osuđene i koje se zasniva na istoj dokumentaciji i istim podacima koji su već bili predmet dokaznog postupka i ocjene suda.
Vijeće je ukazalo i da navodi iz zahtjeva kojima se osporava pravilnost zaključaka sudova u pogledu poreskih obračuna, metodologije vještačenja i vrijednosti pojedinih dokaza predstavljaju suštinski ponavljanje odbrane koja je već bila predmet ocjene u redovnom postupku, a ne nove činjenice ili nove dokaze koji bi mogli biti osnov za ponavljanje postupka.
Konačno, razmatrajući navode zahtjeva koji se odnose na član 424 stav 1 tačka 5 Zakonika o krivičnom postupku, vijeće je zaključilo da ni taj zakonski uslov nije ispunjen.
„U konkretnom slučaju osuđena nije iznosila nove činjenice niti podnijela nove dokaze koji bi ukazivali da nije izvršila neku od radnji koje su obuhvaćene produženim krivičnim djelom za koje je pravosnažno oglašena krivom. Navodi iz zahtjeva ne odnose se na postojanje ili nepostojanje konkretnih radnji osuđene, već na osporavanje načina obračuna poreskih obaveza kod pravnih lica koja su bila predmet postupka i na drugačiju interpretaciju već postojećeg dokaznog materijala“, zaključuje se u saopštenju Višeg suda.
Izvor: RTCG
