Nakon političkog požara koji se zapalio u Gornjem Zaostru, gdje je nelegalno podignut spomenik Pavlu Đurišiću, nastupili su požari širom Crne Gore, koji su odnijeli život vojnika Dejana Božovića, te nanijeli ogromnu štetu, opustošili prirodne resurse i ljepote širom države.
U danima kada je neophodna zajednička i sinhronizovana akcija svih građana i društvenih činilaca, bilo je “izleta” iz najjače opozicione partije, koji su konkretnu pomoć iz Srbije nazivali “Vučićevom milostinjom”, aludirajući da nadležni to ne treba da prihvate, dok zemlja gori na više lokacija.
Međutim, ubrzo su se akciji pridružili Hrvati, Italijani, Austrijanci, Česi, Mađari, Švajcarci, koji su u dejstvu sa vojskom Crne Gore suzbijali vatrene stihije, nastale kao posledica ljudskog faktora.
Juče je predsjednik Vlade Milojko Spajić najavio da će se akciji gašenja požara pridružiti avion “vatroubica” iz UAE, koji ima 40 odsto veći kapacitet ispuštanja vodenih zaliha od kanadera.
I kada su požari udruženim djelovanjem naših, regionalnih i međunarodnih snaga u velikoj mjeri lokalizovani, a uz pogodnije vremenske prilike očekuje se i njihovo potpuno gašenje, u najavi su novi-stari politički požari.
Politički piromani kojima ne odgovara stabilnost i fokus na ekonomiju, vladavinu prava i evropske integracije, imaju zadatak da pokrenu akciju kojom bi se usporio razvoj i ograničili kapaciteti države da se efikasnije bori sa svim (ne)očekivanim izazovima.
Jasno je da destabilizacija i dizanje tenzija u Crnoj Gori odgovara istovremeno zvaničnom Beogradu, kako bi se politička nestabilnost prenijela u drugu državu, kao i DPS-u koji ponašanje djelova crkve koristi da domaćoj i međunarodnoj javnosti ukaže kako je aktuelna vlast u Crnoj Gori nesposobna i pod uticajem četničke ideologije.
Međutim, laicima i neupućenima jedino nije jasno zbog čega djelovi crkve “hrane” narative crnogorske opozicije.
Očigledno je sada i sama crkva razapeta između hrišćanske misije širenja tolerancije, sklada i suživota sa jedne strane i pozicioniranja kao ekstremnog i destabilizirajućeg faktora sa druge strane, upravo onako kako je DPS u dužem kontinuitetu predstavlja domaćoj i međunarodnoj zajednici.
Reklo bi se da je za potrebe zvaničnog Beograda, a ne za potrebe vjerujećeg naroda Mitropolit Metodije, koji je nedavno dobio titulu mitropolita, a u međuvremenu uručio i ordenje vlastima u Srbiji, odlučio da uradi ono za šta je i angažovan.
Da u svakom trenutku bude na raspolaganju jednoj vladajućoj strukturi koja je ozbiljno uzdrmana i koja ovih dana represiju primenjuje nad studentima širom Srbije.
Međutim Mitropolit Metodije, očigledno to ne vidi, već je progledao iz “pozajmljenog” durbina i konstatovao da vlast u Crnoj Gori hapsi Srbe, i to u trenutku dok upravo njihovi politički predstavnici sjede u Vladi Crne Gore, a srpski studenti u zatvorima širom Srbije.
