Prije samo kratkog vremena, jedna čokolada od 300 grama postala je simbol poskupljenja sa cijenom od oko 10€, širila se kao dokaz da je “sve otišlo u nebo”. Danas, ta ista čokolada košta oko 2,5€. To je razlika koja govori da senzacije lako nastanu, ali se još lakše pokažu kao pogrešan pokazatelj stvarnog stanja.
Ovaj primjer je važan iz dva razloga, kao prvo, pojedinačni slučajevi i posebno oni koji su bili marketinški napumpani ili privremeno formirani ne mogu se koristiti kao jedina mjera inflacije i standarda. Inflacija se mjeri ukupno, na korpi proizvoda i usluga, a ne na jednom “viralnom” artiklu.
Drugo, pad cijene jedne čokolade ne znači da su pale cijene svega, ali pokazuje koliko je važno biti precizan i odgovoran kad se govori o ekonomiji, da se moraju razlikovati trendovi od izuzetaka.
Po zvaničnim podacima, ukupna inflacija u prethodnih pet godina je manja od 40%, i zato je ključno da rast primanja bude veći od ukupnog rasta troškova života. Upravo u tome je suština ekonomske politike, da ljudi realno osjete poboljšanje, a ne da se društvo vodi po izolovanim primjerima.
