Predsjednik Srbije Aleksandar Vučić ponovo govori o ugroženosti Srba na Kosovu i Metohiji, dok se istovremeno pred očima javnosti odvija proces nestajanja srpskog institucionalnog prisustva i promjene međunarodne bezbjednosne arhitekture na Kosovu.
U intervjuu za platformu MD Meets, Vučić je kazao:
«„Nakon Briselskog sporazuma koji smo potpisali, jedina stvar koju su albanske vlasti na Kosovu morale da urade, a to je formiranje Zajednice srpskih opština, uopšte nije ispunjena, iako je Evropska unija bila supotpisnik. Ali, mi smo u isto vreme ispunili obavezu razmontiranja nekih naših institucija i svega ostalog.”»
U međuvremenu, problemi Srba na Kosovu se nastavljaju. Gradonačelnik Sjeverne Mitrovice Milan Radojević upozorio je na povlačenje KFOR-a sa mosta na Ibru, dok se dodatno komplikuje pitanje međunarodne zaštite srpskih manastira i kulturne baštine.
Istovremeno, kosovske vlasti sprovode akciju rušenja srpskih kuća, vikendica i poslovnih objekata na obalama Gazivoda u opštini Zubin Potok. Po nalogu preduzeća „Ibar-Lepenac“, uz asistenciju kosovske policije, do sada je, prema navodima iz lokalnih izvještaja, srušeno 17 objekata, među kojima i motel „Jezero“, uz obrazloženje da su izgrađeni na državnom zemljištu.
Dok se sve ovo dešava na Kosovu, Vučić i njemu bliski mediji sve snažnije potenciraju srpsko pitanje u Crnoj Gori i podgrijavaju postojeće tenzije unutar političkog i crkvenog života. U tome učestvuju i političke strukture u Crnoj Gori koje imaju bliske odnose sa Beogradom.
Umjesto odgovora na pitanje šta se dogodilo sa srpskim institucijama na Kosovu, zašto Zajednica srpskih opština nije formirana i kakve će biti posljedice smanjivanja međunarodnog prisustva, javnost se ponovo usmjerava ka novim podjelama u Crnoj Gori.
Zato se opravdano postavlja pitanje: da li se proizvodnjom nestabilnosti u Crnoj Gori pokušava zamagliti činjenica da Srbi na Kosovu ostaju bez dijela institucija, imovine i međunarodnih garancija?
Ako je briga za Srbe iskrena, onda bi upravo ta pitanja morala biti u središtu politike Beograda — a ne proizvodnja novih tenzija u susjednoj Crnoj Gori.
