Socijaldemokrate (SD) drže dva različita narativa: dok su u opoziciji, upozoravaju na “obnovu zločinačke četničke ideologije”; čim su u lokalnoj vlasti, isti okvir prevode kao “odavanje počasti žrtvama”.
Budva je samo najnoviji primjer dvostrukih aršina. Poslanik SD-a Nikola Zirojević povodom posjete poručio je: “Počast žrtvama, a ne veličanje neke ideologije.” Istovremeno, bio je prisutan i 13. jula u Podgorici, kada je grupa okupljena oko njega i njegovih partijskih kolega gradonačelniku Saši Mujoviću skandirala “fašisto”.
Tada je ton bio zapaljiv, danas su poruke pomirljive — onako kako SD-u u datom trenutku više odgovara.
Suština je, ipak, jednostavna: SD (i širi Evropski savez) mantru o “ugroženosti” i “velikim rascjepima” aktiviraju prvenstveno kada su u opoziciji — jer je tada ugrožen njihov politički položaj.
Kada su vlast, isti potezi postaju “prihvatljivi”, a na ono što su iz opozicije kritikovali — glasno ćute. Emocionalne teme tako postaju prekidač koji se pali i gasi u zavisnosti od funkcije u kojoj se partija nalazi.
U međuvremenu, bitne teme ostaju po strani. Opozicija očigledno ne želi ili ne može da se bavi EU integracijama, platama, ulaganjima — jer za to nema ni plan ni ideju — pa se vraća onome na čemu je decenijama opstajala: sijanju podjela.
Budvanska epizoda samo je razotkrila ono što mnogi naslućuju: principi ne bi smjeli da zavise od toga jeste li vlast ili opozicija. Ako je nešto ideološki neprihvatljivo — to važi i juče i sjutra, i u Podgorici i u Budvi.
A ako je komemoracija žrtvama civilizacijska norma, onda to treba jasno reći uvijek, bez partijskog prevođenja poruke.
Redakcija portala Press
