Milan Knežević, politički i privatni prijatelj Aleksandra Vučića, u Crnu Goru očigledno prenosi već primjenjivani politički model iz Srbije – tamo gdje institucionalni mehanizmi nijesu dovoljni, angažuju se navijačke i privatno-bezbjednosne strukture.
Dok se u Botunu kod Podgorice intenzivira okupljanje građana, policija, prema dostupnim informacijama, više puta dnevno obilazi mjesto protesta i prati bezbjednosnu situaciju. Paralelno se formira i privatna logistika obezbjeđenja skupa.
Prema nezvaničnim saznanjima, obezbjeđenje protesta preuzima firma „Protector MNE“, u vlasništvu Radojice Raja Božovića. Božović je godinama u javnosti poznat kao jedan od glavnih ljudi za obezbjeđenje skupova Srpske napredne stranke u Srbiji, uključujući i kontrolu prostora neformalno nazvanog „Ćacilend“, ali i više drugih političkih događaja u organizaciji SNS-a u Beogradu.
Božović je tokom devedesetih bio jedan od vodećih oficira nekadašnje Jedinice za specijalne operacije (JSO – „Crvene beretke“), formacije koja je učestvovala u ratnim operacijama na prostoru bivše Jugoslavije i kasnije u političko-bezbjednosnim obračunima u Srbiji. Pripadnici JSO su pravosnažno osuđeni za atentat na premijera Zorana Đinđića 2003. godine, dok je sama jedinica u brojnim sudskim i novinarskim postupcima označavana kao instrument političkih obračuna tadašnje vlasti. Božović nije pravosnažno osuđivan, ali se njegovo ime veže za sam vrh te strukture.
Vremenom je dio kadra JSO prešao u privatni bezbjednosni sektor, koji danas kroz različite firme djeluje širom regiona, uključujući i angažmane na obezbjeđenju političkih skupova.
Priča ima i direktnu lokalnu dimenziju. Radojica Božović je iz Zete, a njegova veza sa organizacijom skupa u Botunu ide preko uprave Fudbalskog kluba Zeta, u kojoj su involvirani funkcioneri lokalne vlasti iz Kneževićeve stranke. Njegov rođak Bojan Božović istovremeno je sportski direktor FK Zeta i direktor firme „Protector MNE“, koja je zadužena za obezbjeđenje protesta.
Tako se politika, sport, navijačka scena i privatno obezbjeđenje ponovo spajaju u jedinstven obrazac političkog pritiska – već viđen širom regiona.
U tom kontekstu, djelovanje Milana Kneževića može se tumačiti kao pokušaj prenošenja modela tzv. „terenske mobilizacije“: umjesto institucionalnog dijaloga, koristi se demonstracija sile i kontrola terena preko privatnih struktura sa iskustvom u obezbjeđenju režimskih skupova.
Dok policija nadzire bezbjednost u Botunu, dio organizacije skupa, prema dostupnim informacijama, prepušten je privatnim strukturama sa dubokim i kontroverznim nasljeđem iz prethodnih političko-bezbjednosnih operacija.
Tako „čuvar Ćacilenda“ dobija novu ulogu – ovoga puta na crnogorskom terenu.
