Slično kao i juče u slučaju paroha barskog Mitropolije crnogorsko-primorske (MPC), protojereja Jovana Plamenca, sutkinja Osnovnog suda u Podgorici Dijana Dragišić Radojević donijela je danas presudu kojom se država, odnosno resorno Ministarstvo kulture i medija, obavezuje da i protojereju-stavroforu Gojku Peroviću isplati tri hiljade eura zbog povrede prava psihički (duševni) integritet, čast, ugled i dostojanstvo u aferi portala „Udar”.
Podsjetimo, u video zapisu objavljenom na portalu „Udar” 23. avgusta 2020. godine, Perović je označen kao „saradnik baze“ srpske Bezbjednosno-informativne agencije (BIA), kodnog naziva „Cuca“.
Sud je, naime, utvrdio da je Ministarstvo, u vrijeme osnivanja ovog portala, bilo dužno utvrditi identitet lica koje je osnivač istog, budući da vrši nadzor nad primjenom odredbe člana 11 st. 1, 2 i 4 Zakona o medijima.
Ministarstvo je, u tom pogledu, imalo obavezu „da obezbijedi poštovanje zakona u smislu pokretanja postupka izricanja novčanih kazni u slučajevima, između ostalog, neobjavljivanja sadržaja impresuma medija – član 60 Zakona o medijima“.
„Za sud nema sumnje da je objavljivanjem imena i slike tužioca, te činjenične tvrdnje koja upućuje na izvršenje teškog krivičnog djela protiv ustavnog uređenja i bezbjednosti Crne Gore – špijunaža iz člana 368 Krivičnog zakonika Crne Gore, prouzrokovana povreda prava tužioca na čast, ugled i dostojanstvo, usljed čega je povrijeđeno i pravo tužioca na psihički integritet, s obzirom da je imao duševne bolove u vezi sa objavljenim spornim tekstovima, jer se povreda psihičkog (duševnog) integriteta ogleda u duševnim patnjama koje su, neminovno, posljedica ataka na dostojanstvo, čast i ugled“, pojašnjava se u presudi.
Zbog sadržaja objavljivanih na ovom portalu, precizira se u ovom dokumentu u koji je Pobjeda imala uvid, a koja je u odnosu na tužioca imala „klevetnički karakter, od strane tužene je trebala i morala biti preduzeta konkretna aktivnost kako bi se, za početak, utvrdio osnivač/vlasnik medija“.
„Međutim, kompanija „doMEn“ doo u svom dopisu potvrđuje da joj se nadležno ministarstvo nikada nije obraćalo ovim povodom“, piše u presudi.
Budući da se „predmetna tvrdnja ne zasniva na bilo kakvom dokazu“, kako se dalje dodaje, „niti na isti upućuje, te da nema ni nagovještaja da je u pitanju sumnja, pretpostavka i/ili glasina, očito je da informacija nije objavljena u dobroj vjeri, već samo u namjeri da se tužiocu pričini šteta, odnosno povrijedi ugled i čast“.
„Optuživanje nekog lica – državljanina Crne Gore, da radi, odnosno da je saradnik strane obavještajne službe, upućuje na izvršenje krivičnog djela špijunaža iz čl. 368 Krivičnog zakonika Crne Gore, a kojim je, između ostalog, propisano da ko stupi u stranu obavještajnu službu, prikuplja za nju podatke ili na drugi način pomaže njen rad, kazniće se zatvorom od 2 do 10 godina. Dakle, iznošenje ovakvih optužbi, koje nijesu potkrijepljene apsolutno nijednim materijalnim dokazom i bez navođenja bilo kakvih dokaza u tom pravcu imalo je, po ocjeni suda, samo cilj da se tužiocu prouzrokuje šteta, povredom prava ličnosti i to prava na psihički (duševni) integritet, prava na čast, prava na ugled i prava na dostojanstvo“, mišljenje je suda u ovom slučaju, prenosi Pobjeda.
Ovakav zaključak, naglašava se u obrazloženju presude, potvrđen i iskazima svjedoka, bivšeg premijera Dritana Abazovića i nekadašnjeg direktora Agencije za nacionalnu bezbjednost (ANB) Dejana Vukšića, „koji su u bitnom naveli da je cilj portala „Udar.me“ bio da se određenim ljudima nanese šteta, kako njima lično, tako i političkim subjektima kojima ta lica pripadaju, kojim iskazima je sud poklonio punu vjeru, cijeneći ih kao objektivne i međusobno saglasne, a koji su potvrđeni i materijalnim dokazima“.
„Plasiranjem ovakve, što je u ovom postupku utvrđeno, netačne i neprovjerene informacije u javnost tužiocu su, po mišljenju suda, definitivno povrijeđena prava zaštićena čl. 8 Konvencije, odnosno članom 28 Ustava Crne Gore, zbog čega obavezivanje tužene na naknadu štete teži legitimnom cilju“, ocijenio je sud.
Imajući u vidu dosadašnju sudsku praksu po pitanju ove afere, sud je našao da iznos od tri hiljade eura za povredu prava ličnosti (psihičkog integriteta, časti, ugleda i dostojanstva) predstavlja adekvatnu naknadu nematerijalne štete, „imajući u vidu prethodni život tužioca, da je riječ o porodičnom čovjeku i sveštenom licu“.
„Dakle, obaveza države za naknadu štete se temelji na načelima o odgovornosti za štetu propisanim Zakonom o obligacionom odnosima. Odredbom člana 148 navedenog Zakona, propisana je odgovornost prema krivici i riziku, pa se na krivici zasniva subjektivna odgovornost, a na riziku objektivna odgovornost. Dakle, odgovornost države za rad njenih organa uređena je dvojako-na načelu krivice (culpe), kada je riječ o kršenju jasnog, preciznog i nedvosmislenog pravnog pravila, tj. neizvinjavajućoj greški i/ili namjernom kršenju pravila, te odgovornost u slučaju upotrebe opasne stvari ili opasne djelatnosti, kao vidu objektivne odgovornosti, kao i u drugim slučajevima kada je posebnim zakonom izričito propisana objektivna odgovornost države“, zaključuje se u presudi Osnovnog suda u Podgorici.
