Na sastanku su usaglašavali plan koji će preko struktura i pojedinaca na koje imaju uticaj sprovoditi agendu sa ciljem podsticanja tenzija u pokušaju zaustavljanja Crne Gore na putu EU integracija.
Za pomenuti sastanak zna veoma mali broj ljudi u Crnoj Gori, uključujući i članstvo obje partije.
Milan Roćen se u dijelu javnosti i političke scene percipira kao akter sa izraženim razumijevanjem ruskih interesa u regionu, koji je imao intenzivne odnose sa zvaničnim Kremljom od kraja devedesetih.
Sa druge strane, predsjednik političkog savjeta DNP-a i nekadašnji predsjednik SNP-a Predrag Bulatović prema evropskim integracijama može se opisati kao političar koji deklarativno prihvata evropske integracije, uz suštinsko osporavanje. Evropska unija (EU) se priznaje kao neizbježan okvir, ali se politički kapital gradi na temama i praksama koje taj okvir potkopavaju. Takav odnos ne predstavlja otvoreni evroskepticizam, ali funkcioniše kao tihi mehanizam blokade evropskog puta Crne Gore.
Za aktere koji svoju političku snagu crpe iz polarizacije, identitetskih sukoba i spoljnopolitičkih podjela, ulazak Crne Gore u EU predstavlja prijetnju njihovom modelu djelovanja.
U tom smislu, tenzije nijesu nusprodukt, već politički resurs.
Politički haos kao argument da “Crna Gora nije spremna”
Evropske integracije zahtijevaju funkcionalnu državu, dok tenzije proizvode institucionalnu blokadu, pad povjerenja u sistem, slabljenje međunarodnog kredibiliteta i ključni argumente za Brisel da „Crna Gora nije spremna“.
Iz tog ugla, politički haos direktno ide u korist onima koji ne žele jasno vezivanje Crne Gore za EU, već preferiraju alternativne geopolitičke ili ideološke pravce.
U crnogorskom slučaju, stalna polarizacija objektivno usporava evropski put države i čuva prostor za političke strukture koje ne mogu opstati u sistemu evropskih pravila i transparentnosti.
Zato pitanje više nije da li tenzije koče Crnu Goru ka EU, već se nameće odgovor kome takvo stanje najviše pogoduje.
Press
