U političkim krugovima sve češće se iznosi tvrdnja da predsjednik Srbije Aleksandar Vučić strateški gura sebi bliske političke aktere iz Crne Gore u redove opozicije kako bi politički kapitalizovao unaprijed pripremljen domaći teren na kome bi crnogorsku Vladu optužio za „progon Srba“.
Ovakav pristup se javlja nakon procjene da isključivi povod izlaska pojedinih konstituenta ZBCG-a iz Vlade Crne Gore zbog početka izgradnje Postrojenja za prečišćavanje otpadnih voda (PPOV) više donosi političke štete od koristi.
Procjenjuje se da je to glavni razlog zbog čega je DNP odigrao na kartu srpskog jezika i trobojke kao dodatnih uslova za podršku Vladi, jer je teško objasniti da spalionica u Botunu radi protiv srpskih nacionalnih interesa, a istovremeno ne radi regionalni PPOV i spalionica u Nišu.
Pokrenuta identitetska pitanja se očigledno koriste kao alat za proizvodnju lažnog narativa o ugroženosti, jer kada se unaprijed postave „žrtve“, onda se krivac lako pronađe — u ovom slučaju Spajićeva Vlada, koja se pokušava predstaviti kao antisrpska, iako su po prvi put, poslije 30 godina, u 44. Vladi zastupljeni i politički predstavnici Srba iz Crne Gore.
Međutim, postoje partije u Crnoj Gori koje u velikoj mjeri svoje političko djelovanje primarno prilagođavaju političkim interesima Vučića, dok se legitimišu kao zaštitnici srpskog naroda.
Zato se između Vučića i njegovih prijatelja u Crnoj Gori usaglasila zajednička akcija stvaranja privida etničke i političke stigmatizacije, čime se homogenizuje dio biračkog tijela kroz narativ o ugroženosti Srba, a sa druge strane jača potencijal za destabilizaciju Vlade i države Crne Gore i to u ključnoj godini za evropske integacije.
Vučićevi prijatelji bi dobili koji procenat više, a Vučić bi ostvario cilj da Crna Gora i Srbija u nekoj dalekoj budućnosti postanu članice EU u paketu.
“I vuk sit i ovce na broju”.
PRESS
