Ipak, u javnosti se gotovo isključivo govori o PPOV-u, dok se o crvenom mulju – stvarnom i dokazanom ekološkom problemu – gotovo uopšte ne raspravlja. Ovakav odnos otvara pitanje očiglednih dvostrukih aršina: zašto se napada projekat koji predstavlja savremeno evropsko rješenje, a prećutkuje se sanacija ekološke bombe koja decenijama ugrožava zdravlje mještana?
Spalionice mulja često se predstavljaju kao nešto nepoznato i rizično, iako su standardna praksa širom Evrope. Veliki procenat mulja u razvijenim državama se spaljuje, a takva postrojenja nerijetko se nalaze i u gusto naseljenim područjima, bez negativnog uticaja na zdravlje građana.
Izgradnja PPOV-a danas nije pitanje politike ili pogrešno shvaćenog ekološkog aktivizma, već pitanje funkcionisanja države. Bez ovog sistema nema ispunjavanja evropskih standarda, zatvaranja ključnih poglavlja u pregovorima sa Evropskom unijom niti prekida višedecenijskog zagađenja rijeka, jezera i izvorišta.
Primjeri uspješno izgrađenih i funkcionalnih postrojenja postoje i u Crnoj Gori – u Mojkovcu, Beranama i Bečićima, gdje se nalaze u neposrednoj blizini naseljenih zona i funkcionišu bez ikakvih negativnih posljedica po život i zdravlje ljudi. Nasuprot tome, botunsko PPOV planirano je u industrijskoj zoni, višestruko udaljenijoj od najbližih naselja nego u pomenutim primjerima.
Za razliku od PPOV-a, bazen crvenog mulja ostaje dokazani izvor ozbiljne ekološke zabrinutosti. Njegov negativan uticaj godinama se povezuje s ugrožavanjem zdravlja stanovništva, zbog čega njegovo saniranje predstavlja neupitan javni interes.
Zato se mora postaviti ključno pitanje:
Zašto se u Botunu ćuti o crvenom mulju – stvarnoj prijetnji – dok se gotovo isključivo satanizuje PPOV, savremeno evropsko rješenje bez kojeg nema čistih voda, zdravog okruženja i evropske budućnosti Crne Gore?
Ovo nije dnevno-politička polemika, već pitanje odgovornosti prema ljudima koji u Botunu žive – i prema generacijama koje dolaze.
Izvor: Oči Podgorice
